ఫేస్బుక్ సరదాలు( part 2)
.................................
పార్ట్ వన్ లో నేను ఆడవారిని వేలెట్టి చూపానని, కొందరు మిత్రులు వేలెట్టి చూపించారు. అలాంటిదేమీ లేదనీ, ఈ విషయాలు ఎవరినీ ఉద్దేశించినవి కావనీ, భుజాలు తడుముకున్న వారికి మాత్రమే వర్తించే అవకాశం ఉంది కాబట్టి మీరందరూ భయపడనవసరం లేదనీ నా మనవి. ఆడవారి పోస్ట్ ల వెనుక పడే మగ పుంగవుల గురించే నేను రాసి వుంటిని తప్ప ఇంకోటికాదు. వచ్చిన వంద కామెంటులకి అన్నింటికీ సమాధానాలిచ్చిన ఆడవారి ఓపికకీ ఈ సందర్భంగా వందనాలు. ఇవన్నీ ఫేస్ బుక్ లో కనిపించే సరదా సన్ని 'వేషాలు' మాత్రమే. ఎవరూ ఇబ్బంది పడవలసిన అవసరం లేదు. నవ్వుకుంటే భోగం, నవ్వుకోలేక పోతే రోగం. తెలుగు వాడు హాస్య ప్రియత్వం మరచిపోకూడదు మరి.

ఇక, వేషాల్రావు ఉదయాన్నే లేచి కూచుంటాడు. ఏజీ ఎంతని వీజీ గా అడగకండి, ఎంతున్నా వేషాల్రావు కదా..మేనేజ్ చేసేస్తాడు. పాచి పండ్లు తోముకుంటూ, ఫేస్ బుక్ లో సెర్చ్ లోకి పోతాడు. స్వాతి, స్వేత, పూజ, అర్చన, హారతి, కర్పూరం, అగరొత్తి, గుర్తుకొచ్చిన అమ్మాయిల పేర్లన్నీ వరుసగా చూస్తాడు. ఫ్రెండు రిక్వెష్ట్ పెట్టేస్తాడు. ఇంకా డిటైల్స్ లోకి పోతే చాలా బాగోదు గనక, కామా ని కాస్త పక్కకి తిప్పితే..మనోడు ఆడవారి పోస్ట్ లు చదువుతుంటాడు. "ఇవాళ మా అక్క కొడుకు పుట్టిన రోజు, విష్ చేయండి" అని ఒకామె ఓ పిల్లగాణ్ణి ఎత్తుకుని ఉన్న పోస్ట్ పెట్టి వుంటుంది. ఓ పదిహేను వందల మంది కామెంటి వుంటారు అప్పటికే. జస్ట్ అయిదు నిమిషాల ముందు కూడా ఒక వీరుడు ఓ కవితలాంటి తవిక తో 'హాపీ బర్త్ డే' అని విష్ చేసి ఉంటాడు. మనోడికి చిర్రెత్తుతూంది. పోటీ కి ఇంకెవడో వచ్చాడనుకుని బుర్ర గోక్కుని కష్టపడి, ఆ తవిక కి తాత లాంటి తవికతో విష్ చేస్తాడు. నాలాంటి ముదనష్టపు వెధవలకి పొరపాటున ఆ పోస్ట్ కనిపిస్తుంది. మన కళ్ళు ఊరికే ఉండవు కదా..సెర్చ్ లోనే రీసెర్చ్ కూడా ఉంటుందేమో..అక్కడ జరిగే భూంశకలక ఇషయమంతా ఒకే ఒక్క సెకనులో కనిపిస్తుంది. అది టూ థౌజండ్ టువల్వ్ (2012) లో పెట్టిన పోస్ట్. ఇప్పటికీ దానికింద కామెంటులు వస్తూనే ఉంటాయి. అది ఎవరు ఎప్పుడు పెట్టారు అనవసరం. అమ్మాయి ఫోటో కనబడింది. ఐదు నిముషాల కిందే పోటీదారుడు పోస్ట్ పెట్టాడు. మనమూ పెట్టాలి. గొర్రె తోక వెనుక గొర్రె మూతి.

గుడ్ మార్నింగ్ అని పోస్ట్ పెడితే 'వెరీ గుడ్ మార్నింగ్' అని సమాధానం పుచ్చుకున్న వేషాల్రావు ఇక భూమి మీద ఉండడు. ఇక ఆ అమ్మాయి ఏ పోస్ట్ పెట్టినా గుడ్ మార్నింగ్ అని పెట్టి, ఆశగా ఆకాశంకేసి చూస్తుంటాడు. ఆ అమ్మాయి కష్ట పడి ఒక కవిత రాస్తుంది. మన వేషాల్రావుకి కవితల్రావు. తవికలైతే ఒస్తాయి. ఇంకేముంది అలవాటుగా గుద్దేస్తాడు 'గుడ్ మార్నింగ్' అని. నేను కవిత రాస్తే గుడ్ మార్నంగ్ అంటాడేంటని ఆ అమ్మాయి నిరాశగా ఆకాశానికేసి చూస్తుంటుంది. అయినా మేనేజ్ చేయడం ఎలాగో తెలిసినోడు కాబట్టి సాయంత్రం దాకా ఓపిక పట్టి అదే కవిత కింద గుడ్ ఈవెనింగ్...ఇంకాస్త రాత్రి దాకా ఓపిక పట్టి, గుడ్ నైటూ చెప్పేసి, ఉబ్బితబ్బిబ్బవుతుంటాడు. పాపం ఆ అమ్మయి ఉక్కిరిబిక్కిరౌతుంటుంది. ఇలా నడుస్తున్న చోద్యాన్ని చూసి మనం నవ్వుకునే లోపల తెల్లారుతుంది. వేషాల్రావు మళ్ళీ అదే కవిత కింద గుడ్ మార్నింగ్ అంటూ కనిపిస్తాడు ఎంతకీ వదలని ఉత్తర కుమారుడిలా.

భూమధ్య రేఖ ll కాశిరాజు కవిత్వం ll ఒక అవగాహన
....................................................................
దాదాపు గత సంవత్సర కాలంగా నా బుక్ షెల్ఫ్ లో ఒక మూలకు పడి వుంది ఈ భూమధ్య రేఖ. ఏదయినా పుస్తకాన్ని తీసుకుంటున్నపుడో వెతుక్కుంటున్నపుడో..భూమధ్య రేఖ కదా..చేయిని వేడిగా తాకుతుా కనిపించేది. వేడిగా ఉంటుందేమో తర్వాత చదువుదాం లే అని వదిలేసే వాడిని. కానీ  ఇపుడు వర్షం మొదలైంది కదా..కాసింత వెచ్చగా ఉంటుందేమో అనుకుని భూమధ్య రేఖను పట్టుకున్నాను. అమ్మా నాన్నల ప్రేమంత వెచ్చగా గుండెని తగిలి, వాన నీళ్ళలా మనసులో మట్టిని కడిగేసింది. ఇంత కాలం చదవనందుకు బాధ పడాలో ఇపుడు ఈ వర్షం కురిసిన రోజు చదివి ముద్దయినందుకు సంతోష పడాలో అర్థం కాలేదు.

రవీంద్రుడి గీతాంజలిలో ఆయనకూ దేవునికీ పేచీ. ఎడ తెగని పేచీ. ఆ సంభాషణ లో అంతర్లీనంగా ఒక ఫిలాసఫీ. దేవుడంటే ఎవరో ఎక్కడుంటాడో తెలిపే ఫిలాసఫీ. అది మధురం. అమృతం. మళ్ళీ అంతటి ఆ అమృతాన్ని ఇంకో రకంగా కురిపిస్తాడు కాశీరాజు. ఇక్కడ దేవుడుండడు. జీవితం ఉంటుంది. అమ్మ ఉంటుంది. నాన్న ఉంటాడు. ఊరు ఉంటుంది. జీవితంలో జరిగే ప్రతీ రోజునీ, ప్రతీ అంశాన్నీ తరచి చూసే కవి ఉంటాడు. జీవన సౌందర్యాన్ని ప్రతీ సంఘటనలో ప్రతీ పండగలో చూపించే కాశీరాజు ఉంటాడు. కవిత్వాన్ని చదువుతూ  చాలా చోట్ల ఆగిపోతాం. ఒక ఉద్వేగాన్ని మనస్సు అకస్మాత్తుగా పొందినపుడు, చలనం లేకుండా ఐపోతుందేమో. 'ఇంక ఇది చాలు అనుభవించటానికి' అనిపించేలా ఉండే ఆ పదాల్లోంచి అంత త్వరగా బయటకి రాలేకపోతాము. 'పుస్తకం మొత్తం చదవాలి కదా..!' అనే స్పృహ మనల్ని ముందుకు తోయాలే తప్ప, మనల్ని ఆ భావాలంత సులభంగా వదిలి పెట్టవు. అవి కేవలం భావాలు కాదు. వాస్తవ జీవిత చిత్రాలు. ఆ జీవిత చిత్రాల్ని కంటి ముందు చూపిస్తూ, కవిత్వం చేస్తాడు కాశీరాజు.

ఒక్కో కవిత ఒక జీవితం లోని ఒక సంఘటనను చూపిస్తుంది. అందుకే కోట్ చేయటానికీ, ఇదిగో ఇక్కడ బాగుంది, ఇక్కడ బాగాలేదు అనటానికీ ఏమీ ఉండదు. చేస్తే కవితనంతా కోట్ చెయ్యాలి. పుస్తకమంతా వేరు వేరు కవితలు కాదు. అందుకే ఇది కవిత్వ సంకలనం కాదు. కవిత్వం. కాశిరాజు కవిత్వం. అన్ని కవితలూ ఒక విషయాన్నే చెబుతాయి. ఒక జీవితాన్ని, ఊరినీ, అమ్మనీ, నాన్ననీ, ఆ తీయటి సంబంధాల్నీ చూపుతాయి. నేరేడు లంక ఊరినుంచి మొదలై..జీవితంలోని ప్రతీ చిన్న అంశాన్నీ అందంగా మనముందు చిత్రిస్తాడు. ఆ చిత్రణలో పాత్రలు అమ్మా, నాన్న, కాశీరాజులతో పాటు ప్రకృతిలోని గడ్డిపరక, వొంగపువ్వు, జమ్మి చెట్టు, మందారపువ్వు, మిణుగురు పురుగు, చిరు దీపం, దేవగన్నేరు, అర్ధరూపాయి, చేతి రుమాలు, పాత మొలతాడు, రేమండ్ ప్యాంటూ, రాతిరి, నిశ్శబ్దం, ఆకలి ఇలా అన్నీ పాత్రలై మనల్ని పలుకరిస్తాయి.

"అరచెయ్యి ఆనంద భాష్పాల్ని వడ్డిస్తుంటే..గిన్నెలోని గుప్పెడు మెతుకులు ఎంతకీ ఐపోవు/ అక్కడ మమకారం ఎక్కువై మెడబడితే..తాగాల్సింది నీళ్ళు కాదు, ఎదురుగా కూర్చున్న కళ్ళ లోని కంగారు/ అపుడు చేయి కడగటానికి చెంబు నీళ్ళి స్తే..అవి ఊటబావులైన హృదయాంతరాలు .." ఇలాసాగుతుందీ కవిత్వం...ఎక్కడ ఆపగలం..ఎక్కడ ముందుకి సాగగలం. నేరేడులంకలో రాత్రిని ఎంతో రొమాంటిక్ గా చూపిస్తాడు. "కూరదాకలోని కుతుహలం కుతకుతమంటోంది. సలాది సుబ్బయ్య వీధి దీపాలార్పేశాక నా సామిరంగా...గుట్టుగా గుసగుసలాడుతూ మా నేరేడులంక నిద్దరోతుంది".

 వానొస్తే బస్సులో కలిసిన వైజాగ్ శర్మగారు ఏం చేస్తాడో మనం పట్టించుకోక పోవచ్ఛు, కానీ కవి ఎవరినీ వదిలి పెట్టడు. అలాగే కమలమ్మతో తిట్లుతింటూ, గుమ్మంముందు పారే వాననీటి లాగే గలగలా నవ్వేసి తల తుడుచుకోవటానికి కమలమ్మ మొగుడు దగ్గరికొస్తాడట. చిల్లులున్న చోట చెంబులూ గిన్నెలూ పెడితే..టిక్ టిక్ మనే వర్షపు చినుకుల సంగీతానికి పేదరికపు దర్శకత్వం భలే బాగుంటుందంటాడు. తన తల్లిని భూమితోనూ, తండ్రిని ఆకాశంతోనూ పోల్చటం రెండు మూడు కవితల్లో కనిపిస్తుంది. అంతా నింపుకున్న శూన్యం ఆకాశమనీ, వొట్టి ఓర్పుతో నిండిన ఖాళీ గుండె భూమిదనీ ఒక కవితలో చెప్పి, 'ఆకాశమేమో నేలపైకి దిగొచ్చి, అమ్మ పక్కన నిల్చుని నాన్నై పోయేదట' అని భావన చేస్తాడు.

పల్లెలో కరెంటు పోయినా అందమైన కవిత్వం చేస్తాడు. "ఆ సందామాట్ల చీకట్లో, ఎంతకీ రాని కరెంటుని అందరం కల్సి తిట్టుకుని, తిందామని తీర్మనించుకున్నాక/, ఆ చిన్న దీపం వెలుగులో..నవ్వుతున్న ముఖాలు మాత్రమే కనబడే వెలుతుర్ని మనకెందుకిచ్చాడో అర్థమై మరింత నవ్వొచ్చేది నాకు/పేదరిక మని విసుక్కున్నా, ప్రశాంతత బాగున్నపుడు, నవ్వు మాత్రమే నేర్వాలి మనం. "  ప్రతీ కవితలో ఒక సందర్భం వుంటుంది, నాన్న జోబులో అర్ధ రూపాయి కొట్టేయటమో..పెళ్ళి సంబంధానికి పోవటమో..అమ్మ పురుడు పోసుకోవడమో..వాగులో స్నానాలు చేయటమో..ఉగాదో, దీపావళో .. ఒకటని కాదు, నిత్య జీవితంలోని ప్రతీ చిన్న అంశమూ కవితలోకి ఒదిగిపోతుంది. ఆ ప్రతీ అంశాన్ని ఆనుకుని ఒక ప్రేమ, ఒక ఆర్ద్రత, ఒక ఫిలాసఫీ ఉంటుంది. ఇలా కవిత్వాన్ని చేయటం అంత సులభం కాదు.

ఈ కవిత బాగుంది, ఈ కవిత బాగాలేదు అని చెప్పటానికి అవకాశమివ్వడు కాశీరాజు. జీవితంలోకి చొచ్చుకుపోయి ఈ గ్రామీణ జీవన సౌందర్యాన్ని తలమునకలుగా ఆస్వాదించాలంటే చదవాల్సిందే. ఏకాంతం మీద బాణమేసినట్టు ఒక్కో కవిత సాగుతుంది. ఈ కవితల్లో దుఃఖమూ సంతోషమూ తీసుకున్నోళ్ళ కు తీసుకున్నంతగా ఉంటుంది.  పుస్తకమంతా చదివాక సీసాలూ గ్లాసులూ కాదు గానీ, గడ్డ కట్టిన గాజు హృదయాలు ఖాళీ అవుతాయి. ఒక ఆశ్చర్యానందానుభూతికి లోను చేసి, 'ఆహా ఈ వాక్యం చాలు' అనిపించే ఎన్నో కవితా వాక్యాలున్నా,  కొన్నిటిని ఈ కింద తెలుపుతున్నాను.

కాలాన్ని వెనక్కు తిప్పలేమని అన్నాక
తీస్కొచ్చి నిన్ను చూపించాలనుంది.
                     *
ఎక్కడ బతుకు బాసగా మారి
ఎక్కడ మనుషులు సాహిత్యమయ్యారో..
అక్కడ మనం నవ్వుతూ ఉండాలి
నవ్వుల్ని లిఖిస్తుండాలి.
                      *

వర్షం వచ్చిన జాడ ఆ వానకళ్ళకి తెలీదు
అమ్మది ఆకాశమంత దుఃఖం.
అమ్మ కళ్ళకి నాన్న ఉపనది.
                        *
అరచేతిలోని ఉగాది పచ్చడి
అందరివొంకా చూసి తింటే అదో తృప్తి.
ఏండ్లు గడిచి మేం గడసరులయ్యాక కూడా
ఆ పచ్చడిది అదే రుచి.
                        *

చివరిగా ఇది చూడండి.

వదిలి రాలేని ప్రేమతో వచ్చిన ఒక తల్లి
వొరిసేలో ఏం చేస్తదో తెలుసా..?
ఆకు కట్ట ఇప్పినట్టే అమ్మ గుండెని ఇప్పేస్తది.
గుబులు మూన నీట్లో గుచ్చి వరి నాటుతున్నట్టు
ఓ రోజంతా ప్రేమను దుఃఖంతో నాటేస్తది.
రోజుకూలీ బతుకులో రోజంతా అలా బిడ్డ తలపులో వుండి
ఇంటికి పోయాక  పిల్లాన్నెత్తుకుని మొగుడు దేవుడిలా కనిపిస్తే
కళ్ళ నీళ్ళు కారుస్తూ ఆ తల్లి దేవగన్నేరైపోతాది.
                           *

ఇంతకు మించి చెప్పేదేమీ ఉండదు, చదివి కవిత్వం లోని ఆనందాన్ని అనుభవించటం తప్ప. ఇక ఆలోచించేదేమీ లేదు. పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకోవటమే కదా మిగిలింది.

25/9/15

ఫేస్బుక్ సరదాలు ( part 1)
.......................
ఎఫ్ బీ ని ఎలా వాడుకోవాలో చాలా మందికి తెలుసు. సోషియల్ నెట్ వర్కింగ్ ఈ నయా జమానా మీడియాలా ఎదుగుతున్నది. మంచిదే. కానీ నార్సిస్టిక్ పర్సనాలిటీలు కూడా ఈ సందర్భంగా ఎక్కువగా కనిపించటం మొదలయ్యింది. నార్సిసిజం అంటే..తన మీద తనకుండాల్సిన ప్రేమ మామూలుగా కంటే అతిగా ఉండటం. మొదట ఉండే ఐడెంటిటీ క్రైసిస్ ఫేస్ బుక్లో నాస్సిసిజంగా మారిపోతున్నట్టున్నది.

దాన్ని పక్కకి పెడితే, వర్చువల్ ఫ్రెండ్షిప్ ల మీద ఎక్కడాలేని ఆసక్తి కూడా కనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఇక ఆడవారు ఏదయినా పోస్ట్ పెడితే కామెంట్ లలో రెచ్చిపోయే మగవారు ఎందరో. ఒకామె పొద్దున్నే లేచి 'గుడ్ మార్నింగ్' అని రెండు ముక్కలు రాస్తుంది. ఇంకాస్త ఓపిక ఉంటే దానికో హీరోయిన్ ఫోటోని తగిలిస్తుంది. ఇక చూడండి, నవ్వుకోడానికి సరిపడా కామెంట్లన్నీ అక్కడే వుంటాయి. ఒక వంద కామెంట్లూ, ఒక మూడొందల లైక్ లు. ఆ తెలివిగల అమ్మాయి, అందరికీ తెలిసిన హీరోయిన్ బొమ్మని పెట్టదు. మనమెవరమూ చూసి ఉండని ఒక హీరోయిన్ ని పెడుతుంది. ఇక అందులో కొందరు ఆ ఫోటోలో ఉన్న లేడీనే ఈమె కావచ్చు అనుకుని ఉబలాట పడతారు. ఇంతలో ఒకడంటాడు కదా..'మీలాగానే మీరు పెట్టే పోస్ట్ లూ బాగుంటాయి మేడం' అని. వారెవా..గుడ్ మార్నింగ్ అనే పోస్ట్ లో అంత ఇన్ఫర్మేషన్ ఉందా అని మనం తలగోక్కోవాలి. ఇంత జరిగినా ఆ అమ్మాయి ఈ ఫోటోలో ఉన్నది నేను కాదు అని చెప్పుకోదు, పైగా అందరికీ ఓపికగా 'థ్యాంక్స్' చెబుతూంటుంది. ఈ సినిమా ఇక్కడితో ఆగదు. పొద్దున అయిపోయాక మధ్యాహ్నం ఉందనీ, మధ్యాహ్నం ఐపోయాక సాయంత్రమూ ఆ తరువాతే రాత్రి అవుతుందనీ, ఇలా రోజుకి మూడు పూటలుంటాయనీ మనకు తెలియని విషయాన్ని అప్పుడే తాను తెలుసుకున్నట్టుగా ఆ అమ్మాయి బిహేవ్ చేస్తుంది. మధ్యాహ్నం గుడ్ ఆఫ్టర్ నూన్, సాయంత్రం గుడ్ ఈవెనింగ్ మరలా రాత్రికి గుడ్ నైట్ పోస్ట్ లను పెట్టేస్తుంది. ఇలాంటి అమ్మాయిలని 'గుడ్డు అమ్మాయిలు' అనాలని, పోస్ట్ లని 'గుడ్డు పోస్ట్' లూ అనాలని సెలవిచ్చాడు మా విజయ్ అన్నయ్య.

ఇక ఆ అమ్మాయి అక్కడితో ఊర్కుంటుందా..రోజుకు మూడు పూటలుంటాయని 'ఫేస్బుక్కు కోడై' కూస్తుంటుంది. అపుడే నిద్ర లేచినట్టు 'ఎస్ మేడం' అని సెల్యూట్ కొట్టినట్టు తిత్తిరి రాయుల్లు వెనువెంటనే కామెంటుతూనే ఉంటారు. పొరపాటున ఈమెగారికి కొద్దిపాటి సోషల్ అవేర్నెస్ ఉండి చచ్చిందా..ఇక మనం చచ్చామే. కామెంట్ లలో విపరీత ధోరణులన్నీ కనిపిస్తాయి. ఇంకాస్త పాపులర్ కావాలంటే హిందూయిజాన్ని తిట్టడమో మహాభారతాన్నో..రామాయణాన్నో..రాముడినో..సీతనో..ప్రభుత్వ పెద్దల్ని తిట్టడమో...కేసీఆర్ నో చంద్రబాబునో అన్నమాట..వారి మీద కల్పిత కథలు రాయటమో మున్నగునవి చేస్తే...ఆహా...మూడొందల పై చిలుకు కామెంట్లు రాకపోతే చూడండి. 'అసలు ఈ దేశం లో మీలా ఆలోచించేవారే కరువయ్యారు మేడం' అంటాడొకడు. 'మీరు వచ్చే ఎన్నికల్లో ఎలక్షన్లలో నిలబడితే..మిమ్మల్ని ప్రైమ్ మినిష్టర్ గా చూసుకుంటాం మేడం' అని కల్లల్లో నీల్లు పెట్టుకుంటాడింకొకడు. పొరపాటున మనం ఆ పోస్ట్ ని వ్యతిరేకించామా...ఆ వీర అభిమాన సంఘపు ప్రముఖులు మనల్ని చీల్చి జీరండాలు పెట్టి పంపిస్తారు. నిజంగా కాదులేండి...కామెంట్ లలో..ఇక్కడేదీ నిజం కాదుగా....అంతా వర్చువల్. అంతా మాయ. అంతా నటన. కానీ భలే సరదాగా ఉంటుంది.

తీరం దాటిన నాలుగు కెరటాలు.ll  అనిల్ నరేష్ వర్ణలేఖ చైతన్యll ఒక అవగాహన.
...................................................................................................
సముద్రం ఒడ్డున ఇసుక తెన్నెల మీద కూర్చున్నపుడు కొన్ని కెరటాలు తీరాన్ని దాటి మన కాళ్ళ ని తాకాలని ప్రయత్నిస్తాయి. అవి అలా తాకినపుడు కొన్ని జ్ఞాపకాలు, కొన్న బాధలూ, కొన్ని సంతోషాలూ, కొన్ని ప్రశ్నలూ, కొన్ని సమాధానాలూ అన్నీ కలగాపులగమై మనల్ని చేరినట్టుంటుంది. అలా తాకే నాలుగు కెరటాలే ఈ పుస్తకంలోని నలుగురు కవులు. కెరటాలు సముద్రపు ఉప్పు నీటితో తయారు చేయబడ్డాయి. కన్నీరు కూడా ఉప్పగా ఉంటుంది. చమట కూడా ఉప్పగా ఉంటుంది. కలలూ, ఆశలూ, జీవితాలూ, శరీరాలు కూడా ఉప్పగానే ఉంటాయేమో. జీవాతపు రుచి కూడా ఉప్పగా ఉంటుందేమో..అందుకే కొంత కషాయంగా అనిపించినా, జీవితం కదా.. ఉప్పగానే కవితల్ని మనకందించి రుచి చూపిస్తారీ యువకవులు. చైతన్య, వర్ణ లేఖ, అనీల్ డ్యానీ, నరేష్కుమార్ లు. ఎవరి జీవితం వారిది, ఎవరి అనుభవం వారిది. కానీ స్నేహమనే అనుభవంలోకి, కలిసి నడుస్తూ నలుగరూ కలిసి ఒక పుస్తకమై మనమముందు ఒకరిలాగానే కనిపిస్తారు. ఒక్కటిగా, కలిసే కవితల్ని వినిపిస్తారు.

ఈ తరం యువకుల్లోని ఆశలూ, ఆశయాలు, జీవితాన్ని చూసే దృక్కోణమూ, ప్రేమ, ప్రేమ రాహిత్యమూ, సమాజమూ, సమాజములోని వ్యక్తుల జీవితమూ, భగవంతుడూ ఇలా చాలా విషయాలమీద వీరి కవితలు సాగుతాయి. జీవితం పట్ల ఒక నిరసన, అదే విధంగా ఒక సమ్మతమూ కనిపిస్తాయి. గుడ్డి నమ్మకాలకీ..అనుసరణలకీ తిలోదకాలిచ్చి, తమ బతుకును కొత్తగా బతికేందుకు ఉద్యుక్తులైన నలుగురు మనమముందు నిలుస్తారు. అసలు ఇలాంటి కవితా సంకలనాన్ని నలుగురూ కలిసి తీసుకురావటంలోనే వారిలో ఆధునికత కనిపిస్తుంది.  ఒక పద్దతిగా ఒకరితర్వాత ఒకరి కవితల్ని పేర్చక పోవటంలోనే, సాంప్రదాయాల్ని కాదనే తత్వం అర్థమవుతుంది. తీరం యొక్క పరుధుల్లోనే  ఎగిరి దూకలనే క్లాసికల్ కండీషనింగ్ నుంచి బయట పడ్డారు కాబట్టే, వారు తీరం దాటిన నాలుగు కెరటాలు. తీరం దాటిన కెరటానికి లక్ష్యం అంటూ ఏమీ ఉండదు. తన ఆనందం కోసం దాటేస్తుంది. తన పరిధిని దాటడంలో అది ఆనందాన్ని కనుగొంటుంది. సముద్రం ఒడ్డున కూర్చున్న మనం మన కాలికి తగిలిన కెరటాన్ని తప్పక ప్రేమించి తీరుతాము.

ఈ నలుగురిలో అనీల్ డ్యానీ కవితాత్మకంగా సున్నితంగా కనిపిస్తాడు. పరి పూర్ణంగా కనిపిస్తాడు. వేశ్యా వృత్తిలోని ఆకలిని చెబుతూ..నాకు తెలిసిన విద్య ఒకటే- మల్లెపూలని అన్నం మెతుకులుగా మార్చటం అంటాడు. వితంతువు జీవితాన్ని విశ్లేషిస్తూ..అకస్మాత్తుగా తెల్లటి చీర ఒంటిని చీకటిగా చుట్టుకుందని వర్ణిస్తాడు. బావిని ఊరి పెద్ద ముత్తైదువుగా పోల్చి, కామందు కామానికి బలయిన అమాయకురాలు బావిలో దూకినపుడు, బావిని కూడా వెలేసి, బావిని ముండమోపిగా చేసేశారేంటని ప్రశ్నిస్తాడు. దారి పక్కన నిద్రిస్తున్న ముదుసలిని చూసి మానవత్వాన్ని జేబులో వెతుక్కోవడం, కూడలిలో కుర్రాడు కారు అద్దంతో పాటు తన మనసునీ తుడిచాడనటం, జీవితాన్ని రోడ్డు చివరి బడ్డీ కొట్లో సిగరెట్ లకు తాకట్టు పెట్టాననటం, చెత్త కుప్పలు తల్లులవుతున్నాయనటం,  అనీల్ డ్యానీ కవితా శక్తిని తెలియజేస్తాయి.

నరేష్కుమార్, చక్కటి పదగాంభీర్యంతో భిన్న అభివ్యక్తితో కనిపిస్తాడు. తనలోకి తాను చూసుకుంటున్నట్టు అనిపిస్తాడు. "దునియా సే హంనే లియా క్యా" అని అడుగుతున్నట్టుంటాడు. నిర్లక్యంగా, దుందుడుకుగా కనిపిస్తాడు. రోజుకి థీస్ రూపాయ్ సంపాదిస్తాండు, వాడేం నిరుపేద అని అడిగి సమాజంలో  అంతకు మించిన బీదవాడు కూడా ఉన్నాడనే స్పృహని కలిగిస్తాడు. పోలిసన్న ని తోటి కార్మిక సోదరుడిగా గుర్తించి, నువ్వు నియమించబడ్డావు, నేను నిబద్దించబడ్డానని నక్సలైట్ గొంతుతో మాట్లాడతాడు. ఎలాగూ విడిపోతున్నాం కదా, ఈ ఎడబాటనే విషాదాన్ని చెరోవైపున్న మనం స్వేచ్చ అనే రంగేసుకుని బతికేద్దాం అని ఆధునిక జీవితమిచ్చే స్వేచ్ఛని, అందులోని డొల్లతనాన్నీ నిర్ద్వంద్వంగా ఈసడిస్తాడు. దేవుడు కూడా 'పాపపుణ్యాల్ని మీరు గ్రంధాల్లో రాసుకున్నారనీ, గుండెల్లోంచి గుడిలోకి మీరే వెలేసారని' తనతో గొడవ పెట్టుకున్నట్టు అద్భుతంగా ఊహిస్తాడు. కిటికీకి చంద్రుడు తనకు తాను కట్టేసుకున్నాడన్నా, నా గుండెకో కార్నియాని అతికించండి మనసులో అక్షరాలకి దారి చూపాలని అడిగినా, నాన్నయే తన అసలు హీరో అని ప్రకటించినా,నరేష్ యొక్క భావనా గాఢత మనకు అర్థం అవుతుంది.

వర్ణలేఖ కవితల గురించి చెప్పే కన్నా చదివితేనే బాగుంటుంది. మనకి కనిపించే వివిధ రకాల జీవితాల్లోకి తానూ దూకి, తానూ అందులో ఓ పాత్రలా మారి మనతో మాట్లాడే ప్రయత్నం చేస్తుంది. ఫ్లోరైడు బారిన పడిన జీవితాల్నీ, రోడ్డు పక్కని ఛాయ్ కొట్టు నడిపే వారి జీవితాల్నీ, పక్కింటి శకుంతలనీ, తన అత్తగారింటి పయనాన్నీ, రోగాల బారిన పడ్డ బీదవాడి బతుకుల్నీ, వలస పోయిన కొడుకు కోసం ఎదురు చూసే తల్లినీ, ఇలా రకరకాల జీవితాల్ని, అందులోని బాధల్నీ వర్ణలేఖ మనముందుంచుతుంది. సంఘానికి భయపడి విడిపోయిన ప్రేమికులని సంఘం సమ్మతించి వుండింటే..మనమొక ప్రేమకావ్యమై ఉండేవారిమని బాధ పడుతుంది. డిస్క్రిప్టివ్ కవితలు కథను చెబుతున్నట్టుగా ఉంటాయి కనుక కవిత్వీకరించే సమయంలో ఇంకాస్త మెళకువలు పాటించి ఉంటే బాగుంటుందనిపిస్తుంది.

చైతన్య చాలామటుకు తను అనుభవించే ఒక ప్రేమ రాహిత్యాన్ని కవితల్లో మనముందుంచే ప్రయత్నం చేస్తాడు. కానీ అక్కడక్కడా సమాజపు బోలు తనాన్ని ప్రశ్నిస్తాడు. నేను కవిని, 'క'నిపించని 'వి'కారాన్ని అని కవిలోని మిస్టర్ హైడ్ నీ, హిపోక్రసీనీ చూపిస్తాడు. అలాగే అద్దం ముందుకూడా మిస్టర్ హైడ్ అవమాన పడాల్సిందే అంటాడు. చనిపోయిన వాడి నవ్వెందుకు అంత స్వచ్ఛంగా వుంది, ఇంకెవడికోసం నటిస్తున్నాడని అడిగి నిజజీవితంలోని నటనని చూసి నవ్వేస్తాడు. చైతన్య కవిత్వం ఇంకా మెరుగులు దిద్దుకోవాలి. ప్రయత్నిస్తే ఇతడి భావుకత్వం కూడా పరిణతిని సాధిస్తుంది.

పుస్తకంలోని కవితలు హఫాజార్డ్ గా కనిపించటం వలన పాఠకుడు ఎవరి కవిత్వం ఏదనే సందిగ్ధతతకి లోనవుతాడు. ఏది ఏమైనా ఒక మంచి ప్రయత్నం. ఇంకాస్త మెరుగులతో ఈ యువ కవులు మరోసారి తీరం దాటి మనల్ని పలకరించాలని ఆశిద్దాం.
20/09/15

ll కొన్ని రాత్రులు...ll  పుష్యమీ సాగర్ గారి కవితా సంకలనం. ఒక అవగాహన.
...........................................................................................
కొన్ని సంఘటనల్ని మనం చూసినపుడు అవి మనసు మీద కొన్ని బలమైన ముద్రల్ని వేస్తాయి. ఏ రోజైతే అలా జరుగుతుందో, మనకు ఆ రాత్రి నిదుర పట్టదు. ఆ జ్ఞాపకం వెంటాడుతుంది. వేధిస్తుంది. అలాంటి ఎన్నో రాత్రుల్ని గడిపిన పుష్యమీ సాగర్, అలాంటి కొన్ని రాత్రులని మనతో పంచుకుంటాడు ఈ పుస్తకంలో. అలా పంచుకోవాలి అనుకున్నపుడు మనకు మాటలూ కథలూ చెప్పినట్టు చెప్పడు. ఆ సంఘటన ముందు తాను నిలబడి తనకు తాను, మన ముందు ఒక అద్దంలా మారిపోతాడు. ఆ అద్దంలోకి మనం చూస్తే చాలు, ఆ సంఘటనని మనమూ చూసేస్తాము. ఒక సంఘటనని మనముందు మాటలతో వినిపించినపుడు అక్కడ కేవలము మాటలే ఉంటాయి. కానీ కవి అద్దంలా మారి మనకు చూపించినపుడు, మనలో కూడా ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి. మనలో ప్రశ్నలు మొదలు కాలేదంటే, కవి అద్దంలా మారి కవిత రాయటంలో ఇక ఏ గొప్ప ఉద్దేశమూ ఉండదు. కేవలం సమయాన్ని నింపుకోవటం తప్ప.

సాగర్ గారు మనలకి రెక్కలు విసురుకుంటూ ఆవలి తీరం వైపు తీసికెళ్ళే రాత్రుల్ని చూపిస్తారు. కవిత చదివాక, మన మధ్యే ఉంటూ మనకంటే భిన్నమైన జీవితాన్ని గడిపే ఓ కొత్త వ్యక్తి మనకు కవితలో పరిచయం అవుతాడు. ఆ పరిచయం చేసుకోవటమే ఆవలి తీరానికి చేరగలగటం. ఆవలి గట్టునించి మనముండే గట్టుని చూపిస్తాడు. ఆవలి గట్టులో జీవితమెంత భయానకంగా ఉందో తెలిసేలా చేస్తాడు. నింగికి నిచ్చనలేసే కాలంలో మనం ఉన్నామనుకుంటున్న సమయంలో..బతుకు గడపని కూడా దాటలేని జీవితం ఒకటుందని చూపుతాడు. డిసెంబర్ థర్టీ ఫస్ట్ పార్టీల్లో మనం మునిగి తేలుతున్నపుడు, బుక్కెడు బువ్వ పెట్టలేని పండుగలెందుకని అవహేళన చేస్తాడు. దేశం వెలిగిపోతోందని దండోరాలేసుకుంటున్న సమయంలో ఆమడ దూరంలో నిలువెత్తు విగ్రహంలా ఉన్న అంటరాని వాన్ని చూడలేకపోయావా అని ప్రశ్నిస్తాడు. వ్యసనాల బారిన పడి చితిపై హాయిగా పడుకున్న వాడినీ, కన్నీటి కుండను పగులగొట్టి, ఇరవైయ్యేండ్ల కుంపటిని ఊరు దాటించి వచ్చిన వితంతువునీ, పొగ చూరుతున్న కూడలి దగ్గరి బిక్షగాల్ల బతుకులనీ, ముగిసిపోయిన నేత వృత్తులనీ, ప్రాణాలతో చెలగాటమాడే సరోగేట్ తల్లుల్నీ, నయా నాగరికతలో అర్ధాంతరంగా ముగిసిన పాత్రలా కనిపించే ఓల్డేజ్ హోమ్ తల్లుల్నీ, మనకు పరిచయం చేస్తాడు. "చూడండి..! వీరు ఇలా ఉన్నారు"  అని చూపటంలోనే మనం వారికోసం ఏదైనా చేయలేమా అనే ప్రశ్ననీ మనలో ఉదయింపజేస్తాడు కవి.

ఇంత సత్యాల్ని చూస్తున్న తన కనులకి, సత్యాల్ని చూడలేని ప్రపంచపు కళ్ళు గుడ్డిగానే కనిపిస్తాయి. తనలోకి నడుచుకుంటూ వచ్చిన జీవితాలని చూసి తనతో తానొక యుద్ధాన్ని చేస్తాడు. మాటల వంతెన కోసం మధన పడతాడు. అవ్యక్తంగా తనను పట్టుకుని వేళ్ళాడే భావాలలోకి మరింత తొంగి చూస్తాడు. నిశ్శబ్దంగా తనని కలవర పెట్టే మాటలని, గొంతు చివరే ఉరితీసి, మాటలు వచ్చిన మూగవాడిలా మనముందు ఒంటరిగా మౌనం చాటున దాక్కుంటానంటాడు. అయినా నిత్య అన్వేషిలా గుండెను తడిమే ఒక స్పర్శ కోసం వెతుకుతూనే ఉంటానంటాడు. అందుకేనేమో తనలోని బాధను మనతో పంచుకోవాలనుకునే ఉద్దేశంలో..'దుఃఖాన్ని చెరిసగం పంచుకు తినే వారికోసం మరో ముద్దను మిగిల్చానని' మనలో ఆకలితో ఉన్న వారిని ఊరిస్తున్నట్టుగా మాట్లాడి ఆకలి రుచి చూపిస్తాడు.

లోకంలో వివిధ రకాలుగా దాక్కుని ఉన్న బాధని మనముందు ఉంచే ప్రయత్నం చేస్తారు సాగర్ గారు. తను చూసిన బాధల్ని తను అనుభూతి చెంది, "ఆ చూడండి, ఈ బాధ ఇలా ఉంటుంది"  అని మనల్ని కూడా అనుభూతి చెందమంటాడు. కాస్త జాగ్రత్తగా చదివితే మనమూ ఆ అనుభూతిని పొందగలం. ఒక్కో సారి కవిత స్టాంజాలుగా కనపడినా..ప్రతీ స్టాంజాలోని ప్రతీ వాక్యాన్నీ విడిగా చదివితేనే మనకు కవిత అర్థం అవుతుంది. ఆయన వాక్య నిర్మాణం చిన్నదిగా చేస్తారు. స్టాంజాలో నాలుగు వాక్యాలూ ఒకే అంశానికి చెందినవి కాక, దేనికవే ప్రత్యేక అంశాన్ని తెలుపుతాయి. స్టాంజా మొత్తం ఒకే అంశంగా చదవటం, రాయటం అలవాటైన వారికి ఈ పద్దతి కొత్తగానే కాక వేగంగా చదివేస్తే కాసింత ఇబ్బందిగా కూడా అనిపిస్తుంది. కానీ ఈ టెక్నిక్ అర్థం అయితే   సాగర్ గారి కవితా లోతులు సులువుగా అర్థం అవుతాయి. అయితే కొన్ని కవితల్లో తాను చూసిన ప్రపంచాన్ని తాను చూసినట్టుగానే చూపే ప్రయత్నంలో, వేరే అంశాలని పరిగణలోనికి తీసుకోకపోవటం కనిపిస్తుంది. ఉదాహరణకి అద్దె అమ్మలు కవితలో అద్దె అమ్మల బాధని చూపించినా సంతానం కలుగని జంటలకి సైన్స్ అందించిన వరం అన్న విషయాన్ని మనకి చూపించరు. అదే కోపంతో 'ఎక్కడెక్కడి వారో వారి తరం కోసం నీ అనుభూతులతో ఆడుకుంటున్నారు' అనేస్తారు. నిజానికి 'కన్సెంట్' లేకుండా ఎవరూ ఎవరినీ సరోగేట్ మదర్ గా మార్చలేరనే విషయాన్ని మనకోసం మరచిపోతారు. అయినా మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టకుండానే చదివించగలరాయన.

మొత్తానికి..కొన్ని నిదురలేని రాత్రులని గడిపైనా ఈ లోకం తీరుని గమనించండంటూ ప్రతీ కవితలో ప్రయత్నిస్తూ సాగుతాడు కవి. ఇంకా ఎన్నో సంకలనాలని మనం ఈ కవి నుండి ఆశించవచ్చు. ఇంకాస్త కొత్తగా, కొత్త అనుభవాల్ని, అనుభూతుల్నీ వెంటేసుకోవాలనే జీవితేచ్ఛ బలంగా ఉన్నవారెవరూ ఇంట్లో కూర్చుని కవితలు రాయరు. సమాజంలో కూర్చునే రాయాలి. సమాజానికే చూపించాలి ఇదిగో సమాజమా..! నీవిలా ఉన్నవని. అలా చూపించే అరుదైన కవుల్లో పుష్యమీ సాగర్ గారు కూడా చేరతారు. మరింత బలంగా ఆయన కలం మరిన్ని కోణాల్ని స్పృశించాలని కోరుకుంటూ...
    మీ విరించి.

అందమా..! సెల్ఫీ గీసిన చిత్రమా..!
-----------------------------------------------
నాకో మిత్రుడున్నాడు. ఈ రోజొక గిఫ్ట్ పచ్టుకొచ్చాడు. ఏమంటే...'సెల్ఫీ స్టిక్' అంట. దాని మూతికి సెల్ ఫోన్ పెట్టాలంట. చేతిలో ఒక రిమోట్ లోని బటన్ ని నొక్కితే ఫోటో పడుద్దంట. నా దెగ్గర కెమేరా ఉండే స్మార్ట్ ఫోన్ లేదు మరి. ఏదో వెయ్యిరూపాయల సెల్లు నాది. అదికూడా నా బామ్మర్ది నా మీద ప్రేమతో గిఫ్ట్ గా ఇచ్చింది. అవాక్కయ్యాడు. 'ఏంటీ.. డాక్టర్ అయుండి ఇలాంటి సెల్లా?' అన్నాడు అదో రకమైన చూపుతో. ఆ చూపు ఎలా ఉందంటే..ప్రపంచంలో నా అంత పాపాత్ముడు ఉండడన్నట్టు ఉందన్నమాట. సెల్ ఫోన్ లో అవతలి వ్యక్తితో మాట్లాడటానికి ఇరవై వేల స్మార్ట్ ఫోన్ లో మాట్లాడితేనే వినిపిస్తుందా..లేకపోతే వినిపించదా అని అడిగాను. అయినా అతడు ఆ పాపపు దృక్కులను నా మీద ప్రసరించటం ఆపలేదు. "ఈ గిఫ్ట్ ఇస్తే అయినా నీవు మంచి సెల్ కొంటావని ఆశిస్తున్నా"  అని దాన్నక్కడ పెట్టి వెల్లిపోయాడు. ఇడ్లీ మిగిలిందని సాంబారు, సాంబారు మిగిలిందని ఇడ్లీ వేయించుకుంటూ పోతే ఇక తిండి ముగిసేదెప్పుడో. ఇపుడా స్టిక్ కోసమైనా సెల్ కొనాల్సిన పరిస్థితినా. ఓరి భగవంతుడా ఏమి ఔడియాలురా సామి...!

 సెల్ ఫోన్ కంపనీ వారు సెల్ ఫోన్ స్టిక్ ని కూడా తయారు చేసి అమ్ముకోవటం మంచి ఔడియానే కదా అనుకుంటాం కానీ, మొన్న ఒక హోటల్ కి పార్టీకి వెళితే అక్కడ 'సెల్ఫీ జోన్' అని ఉంది. అంటే ఆ బ్యాక్ గ్రౌండ్ ని సెల్ఫీ తీసుకోవటానికి అనుకూలంగా ఆ హోటల్ వాళ్ళు ఆ గోడని మలిచారన్నమాట. అంటే సెల్ఫీల పిచ్చి ఏ రేంజ్ లో పెరిగి  పోయిందో అర్థమైంది కదా. మనకుండే సెలబ్రిటీలు కూడా సెల్ఫీలకి మంచి బ్యాక్ గౌండ్ లే. ఒక స్టార్,  సెలెబ్రిటీ రేంజ్ కి ఎదిగాడా లేడా అంటే..అతడితోటి ఇప్పటిదాకా ఎంతమంది సెల్ఫీలు దిగారనేది కౌంట్ చెయ్యాలి. "ఏం మేం కాదా..మేం లెజెండ్లము కాదా..మేము సెల్ఫీలకి బ్యాక్ గ్రౌండ్ గా నిలబడలేదా.? మీరేనా లెజెండ్లు?"  అని ఫ్యూచర్ లో ఎవరైనా తమకు  అవార్డ్ రాకుంటే ఇలా అడిగి కడిగేయొచ్చు కూడా. మోడీగారు తన్నుతాను సెల్ఫీ బ్యాక్ గ్రౌండ్ గా మలచుకోగలిగారంటే ఆ కష్టం ఏంటో మనం ఊహించనే లేము. మంచు లక్ష్మి అలా ఆయన సెల్ఫీ సెంటిమెంటు మీద కొట్టింది ఇలా బ్రాండ్ అంబాసిడర్ పదవి కొట్టింది. చూశారా సెల్ఫీయా మజాకా..?

సెల్ఫీ పిచ్చి మరీ ఎక్కువై నార్సిస్టిక్ పర్సనాలిటీ డిసార్డర్లోకి దిగిపోతే కష్టమంటున్నారు సైకాలజిస్ట్ లు. సోషల్ మీడియాలో సెల్ఫీలు పోస్ట్ చేస్తూ లైకులనూ కామెంటులనూ పొందుతున్న వారు, మిగతావారి కంటే ఒకింత సెల్ఫ్ ఇమేజ్ ని పెంచుకుని, సెల్ఫ్ కాన్ఫిడెంట్ తో ఉంటున్నారంట. రకరకాల ప్రదేశాల్లో దిగేసి, "చూడండి నేను ఇక్కడకూడా ఉన్నాను"  అని చెప్పుకుంటున్నారు. కాదేదీ సెల్ఫీ తీసుకోడానికి అనర్హం. బస్ స్టాప్ లో....బస్సులో..రైల్వే స్టేషన్ లో.. రైలులో..ఎయిర్ పోర్ట్ లో..విమానంలో...బాత్ రూం లో....ఆ..ఆ.. అక్కడ కూడా. ఆ మధ్య ఒక సెల్ఫీ పిచ్చోడు, తన తాత శవం పక్కన నిలబడి మరీ తీసుకుంటే సోషల్ మీడియాలో తిట్టనోడు లేడు. ప్రతీ రోజూ ఒక సెల్ఫీ మారుస్తూ ఉండే సోగ్గాళ్ళ ని ఫ్రెండ్ లిస్ట్ లో ఉన్న వారు పెద్దగా పట్టించుకోవటం లేదట. పైగా అలా విపరీతంగా సెల్ఫీలు తీసుకుని సోషల్ మీడియాలో పెట్టే వారిమీద చెడు అభిప్రాయం కలిగి ఉన్నవారే ఎక్కువగా ఉన్నారట. ఇది కూడా ఒక స్టడీయే. "ఎవరూ ఆ సుత్తి మనిషినా..రోజుకో సెల్ఫీ మారుస్తుంది రా బాబూ..చూడలేక చచ్చిపోతున్నాం"  అని ఆ మధ్య ఒక మిత్రుడు బాధ పడ్డాడు. వాడిదీ పాయింటే మరి. ఈమె రోజుకూ ఒక సెల్ఫీ పెట్టుద్దట. ఫ్రెండు లిస్ట్ లో ఉంది కాబట్టి మనకు కనపడి చచ్చుద్ది. చూసిన తరువాత లైకాలి. లేదా కామెంటాలి. ఆహా అద్భుతమనో..ఆసం అనో. అలా చేయక పోతే  చా......లా.... బా.....గో......దు. అది రోజూ చేయాలి..ఆమె రోజుకో సెల్ఫీ పెట్టుద్ది కాబట్టి. రోజూ అదే కామెంటాలి. "సెల్ఫీలు ఎన్నో రకాలు ఉన్నా..కామెంటులు కొన్నే కదా..అదే అద్భుతమూ.అదే ఆసమ్మూ..." అని తలబాదుకున్నాడు మావోడు.

సెల్ఫీ తీసుకుంటే తీసుకున్నారు. దాని మీద బ్యూటీ కాన్షస్ ఒకటి. తల వంచటమో..మెడ వంచటమో..కను బొమ్మలు ఎన్టీఆర్ స్టైల్లో లేపడమో..కెమెరాని చూడకుండా అటేటో చూడటమో...తల ఓ వైపు కళ్ళు కెమెరా వైపు పెట్టి క్రీగంట చూడటమో, చిత్ర విచిత్ర ఫేషియల్ ఎక్స్ ప్రెషన్స్..అంటే అలిగినట్టు బుంగ మూతి పెట్టడమూ లేదా వెక్కిరిస్తున్నట్టు పెదవులు పెట్టడమూ( మున్నగునవన్నమాట) , ఒక వేళ బాడీ మొత్తం దిగారంటే..నడుము మీద చేయి వేయటమో..ఒక కాలు ముందుకి పెట్టి మోకాలి వద్ద బెండ్ చేయటమో మన్నగునవి సెల్ఫీల్లో కనబడ్డాయంటే బ్యూటీ కాన్షస్ ఎక్కువగా ఉన్నట్టే. మరచితిని, ఇలా ఫేస్ వంకరగా..కళ్ళు చొట్టగా..బాడి వంగినట్టుగా పెట్టాలి అని అనుకున్న వారికో సులభమైన అవుడియా ఉంది. రెండు వేళ్ళనూ తెరిచి, చిన్నప్పుడు టూ నంబర్ కి పోవటానికి టీచర్ ని అడిగే వాళ్ళం కదా, అష్ట వంకర్లు పోతూ..(ఈ రోజుల్లో అది విక్టరీకి సింబల్ అట. దేనికి విక్టరీనో మరి)...ఆ రెండు వేళ్ళనూ చూపిస్తున్నట్టుగా పెడితే సరి. బ్యూటీఫుల్ బ్యూటీ కాన్షస్ సెల్ఫీ రెడీ. సెల్ఫీ దిగామా, పోస్ట్ చేశామా కాదన్నయ్యా...లైకూ కామెంటూ పడిందా లేదా..అనేది ముఖ్యం. Be smart with a smart phone. కాప్షన్ బాగుంటే వాడుకోండి. కానీ  నాకు మాత్రం సెల్ఫీ ని ట్యాగ్ చేయకండి. పలీజ్ .

విరించి ll సంధి పత్రం ll
..........................................
కాలాల్లో కల్లోలాలు పుట్టే రోజుల్లోకి
మనసంతా తలుపులు తెరుచుకుని
పనిలేని పద శాస్త్రజ్ఞుడిలా తిరిగేవాడిని.

కంటిముందు సాష్టాంగపడిన దుస్సంఘటనో
చెవిపక్కన సాగిలపడిన అరుదైన విషయమో
ఏదైనాగానీ..నుదుటిమీద కాసిన్ని
ఆందోళనా ముడతలను పుష్పింపజేసినపుడు
నోటి మీద రెండు
ఆశ్చర్య పెదవుల్ని వికసింపజేసినపుడు
నా హృదయాన్నొక ఫైరింజన్ గంటలా మ్రోగించేవాణ్ణి.

చచ్చి పోయిన మహానుభావుడో
చంపబడిన నక్సలైటో
పోయేవాడు ఎవడైనా సరే..
ఊరక పోయేవాడే కాదు
ఒక కొవ్వొత్తి కక్కినంత మైనాన్నయినా
అర్ధరాత్రి నా కాగితం మీద కక్కిపోయేవాడు

'కానీ ఇపుడేమైంది నాలో'  అనే అనుమానం
ఇపుడిపుడే నాలో పుడుతున్నట్టున్నది.
నిలువ ఉంచుకున్న భావాలకి
పురుగు పట్టినట్టు
చింతపండుతో తోమని వెండిపాత్రలా
వెలవెల పోతున్నట్టు
నాతో నేనేదో రహస్య అవగాహన కొచ్చినట్టు
నానుండి నన్ను బయటకి తోసేసుకున్నట్టు
నా మీద నాకే పుట్టిన ఓ అనుమానం
నన్నో అవమానంలా వెంటాడుతున్నట్టున్నది.

ఉల్లి, కందిపప్పు ధరలు తగ్గి పెరిగాయన్నా..
పెట్రోలు డీజిలు ధరలు పెరిగి తగ్గాయన్నా..
అభం శుభం తెలియని ఆడపిల్లలను
రేప్ చేసి చంపేస్తున్నా..
పేలిన బాంబులతో పాటు శరీరాలు పేలిపోతున్నా
ప్రపంచం పగిలిపోతుందన్నా...
చిన్న మొక్కలమీద వడగండ్ల వాన కురుస్తున్నా..
సిరా ఒలికి పాడైపోయిన కాగితంలా
ఏ భావమూ సరిగా చెప్పలేని అబ్స్ట్రాక్ట్ చిత్రం లా
నవ్వుతున్నట్టుండే జోకర్ మాస్క్ ని ధరించుకుంటున్నాను.

అలవాటు పడిపోయానేమో..
బాహ్యానికో అంతరంగపు సంధి పత్రం దొరికిందేమో
అందుకే అలవాటుగా ఇపుడబద్దం చెబుతున్నాను
ఓ కవితకోసం ఇక్కడో పూవు నవ్వుతోందని.

16/9/15