శ్రీమంతుడు...ఓ వ్యూ.
.....................
ఆకుక అతకదు పోకకు పొసగదు అని ఒక సామెత. లాజిక్ కి ఏమాత్రం అందకుంటే ఒకప్పుడు అలా అనేవారేమో. ఇపుడు శ్రీమంతుడు సినిమాకు కూడా సరిపోతుంది. సిటీలో కూర్చుని ఊరంటే ఇలా ఉంటుందేమో అని ఊహించుకున్నట్టు ఉండే ఒక ఊరుంటుంది. ఒకే ఒక్క ఇంటిని ఒకే ఒక్క గుడిసెని, ఒకే ఒక్క వీధిని చూపించేసి ఇదే ఊరు అని మనల్ని ఊహించుకోమంటాడు డైరెక్టరు. ఆ ఊర్లో గడీలాంటి ఓ పెద్ద భవనం. ఆజ్ యూజువల్ గా అది ఒక విలన్ ది ఐఉంటుంది. ఊరును మార్చేయాలని జగపతి బాబు ముందు చేతులు కాల్చుకుంటాడు. ఆ తరువాత ఆయన కొడుకు. తండ్రి మాటని అసలే మాత్రం పట్టించుకోక, ఓ మోస్తరు సామాజిక స్పృహ ఉన్న హీరోకి ఇరవై అయిదేల్లొచ్చినా తన సొంత ఊరేదో తెలియదు పాపం. ఆయన ప్రేమించిన అమ్మాయికి మాత్రం హీరోగారి తండ్రి హిస్టరీ కూడా తెలుసు.
ఏం చదివుంటాడో ఊహించలేం గానీ మన ముందు రూరల్ డెవలప్మెంట్ కోర్సు చేస్తూ నోట్స్ టకాటకా రాసేస్తూ కన్పిస్తాడు హీరో. అదేం ఊరో గానీ ఓ సర్పంచుగానీ, గ్రామ పంచాయితీ గానీ, పోలీస్ స్టేషన్ గానీ కనీసం ఊరి బయట చాయ్ కొట్లో పట్టుమని పదిమందిగానీ కనిపించరు. అలాంటి ఊరిని ఉద్ధరించటానికొచ్చేస్తాడు. దత్తత తీసుకోవటమంటే డబ్బు ఖర్చుపెట్టి ఒక రోడ్డు..ఒక స్కూలు, ఓ రోగులు కనిపించని ఆసుపత్రి కట్టించడమని మనం పర్యాయపదంగా తీసుకోవచ్చు. ఇక విలన్ పాత్రలు రొటీన్. ఒకటో తరగతి పిల్లగాడుకూడా ఊహించగలడు. హీరో చేసే ధీర కార్యాలకు అడ్డుపుల్లలు వేయటం. ఇక ఫ్లాష్ బ్యాక్ లో హీరో తండ్రికీ, విలన్ కీ ఒక నేతి బీరకాయ సంబంధం. ఓ...నువ్వా...?వీడు నీ కొడుకా...?అనే ఓ డైలాగ్ పడాలి కదా.
చివర్లో ఓ భీభత్సమైన ఫైట్. హీరో ఒక్కడే. పాత కాలంలో ఉండే కాటన్ బాక్స్ లు, డ్రమ్ముల స్థానంలో..సీసాలు పెట్టుకునే ట్రే లు ఉంటాయి. విలన్లు వాటికి గుద్దుకుని చచ్చిపోతుంటారన్నమాట. చివర్లో పెట్రోల్ పోసి విలన్లకి నిప్పంటిస్తాడు...ఎన్ని సినిమాల్లోనో కదా ఈ రొటీన్ సీన్. కాకపోతే ఓ ఛేంజ్. విలన్లు అలా మంటల్లో కాలి బూడిద ఐపోటుంటే...అచ్చం అలాగే విలన్ల చేత చంపబడిన తన తల్లో తండ్రో హీరోకి గుర్తుకు వచ్చి కండ్లు చెమర్చే సీన్ ఇక్కడుండదన్నమాట. మొత్తం పేలిపోయాక హీరో మంటల్లోంచి నడుచుకుంటూ ఒస్తుంటే..ఊరి వారంతా అమాయకమో, ఆనందమో తెలియని ముఖంతో ఎదురు వస్తుంటారన్నమాట. అక్కడ సినిమా ఐపోకముందే సినిమా హాలోడు లైట్లు వేస్తాడు ఇంక లెగండ్రా సామీ అని. మనం నడుస్తూ బయటకి పోతుంటే..అప్పటిదాకా దేబ్బపు ముఖాలు కాస్తా నవ్వుతూ గెంతుతూ కనిపిస్తుంటాయి. పక్కన పేర్లు పైకి పోతుంటాయి. అదీ సినిమా లెక్క.
మహేష్ బాబు శృతీ హాసన్ జంట జస్ట్ ఆసమ్. వారిద్దరినీ చూట్టానికో సినిమా తీసినట్టుంది. తప్పితే ఇంకేమీ లేదు. మహేష్ బాబు డైలాగ్స్ కొద్దిగా లాగి చెబితే బాగుంటుంది. చాలా చోట్లసలు ఏం చెబుతున్నాడో అర్థం కాదు. అఫ్కోర్స్ ఆ సినిమాలో మనోడు ఎవరికీ అర్థం కాడనుకోండి. మంచి పెర్ఫార్మెన్స్ చేయగల విలన్లను మాత్రం ఎందుకూ ఉపయోగించుకోలేక పోయారు. రాజేంద్ర ప్రసాదు, జగపతి బాబు నటించినట్టుగా కన్పిస్తారు. తెలుగులో ఒచ్చిన ఓనమాలు సినిమాగానీ..హిందీలో ఒచ్చిన స్వదేస్ సినిమాకానీ చూసిన వారికసలిది సినిమాలాగా కనిపించదు. గ్రామం కోసం అనే కాన్సెప్ట్ తో ఒచ్చిన ఆ సినిమాలు మనల్ని ఆలోచింప జేస్తాయి. ఈ సినిమా కొంత బోర్ తో కూడిన ఎంటర్టైన్మెంటిస్తుంది. మహేష్ కోసం పోవచ్చు. శృతి కోసం పోవచ్చు. దట్స్ ఇట్.
.....................
ఆకుక అతకదు పోకకు పొసగదు అని ఒక సామెత. లాజిక్ కి ఏమాత్రం అందకుంటే ఒకప్పుడు అలా అనేవారేమో. ఇపుడు శ్రీమంతుడు సినిమాకు కూడా సరిపోతుంది. సిటీలో కూర్చుని ఊరంటే ఇలా ఉంటుందేమో అని ఊహించుకున్నట్టు ఉండే ఒక ఊరుంటుంది. ఒకే ఒక్క ఇంటిని ఒకే ఒక్క గుడిసెని, ఒకే ఒక్క వీధిని చూపించేసి ఇదే ఊరు అని మనల్ని ఊహించుకోమంటాడు డైరెక్టరు. ఆ ఊర్లో గడీలాంటి ఓ పెద్ద భవనం. ఆజ్ యూజువల్ గా అది ఒక విలన్ ది ఐఉంటుంది. ఊరును మార్చేయాలని జగపతి బాబు ముందు చేతులు కాల్చుకుంటాడు. ఆ తరువాత ఆయన కొడుకు. తండ్రి మాటని అసలే మాత్రం పట్టించుకోక, ఓ మోస్తరు సామాజిక స్పృహ ఉన్న హీరోకి ఇరవై అయిదేల్లొచ్చినా తన సొంత ఊరేదో తెలియదు పాపం. ఆయన ప్రేమించిన అమ్మాయికి మాత్రం హీరోగారి తండ్రి హిస్టరీ కూడా తెలుసు.
ఏం చదివుంటాడో ఊహించలేం గానీ మన ముందు రూరల్ డెవలప్మెంట్ కోర్సు చేస్తూ నోట్స్ టకాటకా రాసేస్తూ కన్పిస్తాడు హీరో. అదేం ఊరో గానీ ఓ సర్పంచుగానీ, గ్రామ పంచాయితీ గానీ, పోలీస్ స్టేషన్ గానీ కనీసం ఊరి బయట చాయ్ కొట్లో పట్టుమని పదిమందిగానీ కనిపించరు. అలాంటి ఊరిని ఉద్ధరించటానికొచ్చేస్తాడు. దత్తత తీసుకోవటమంటే డబ్బు ఖర్చుపెట్టి ఒక రోడ్డు..ఒక స్కూలు, ఓ రోగులు కనిపించని ఆసుపత్రి కట్టించడమని మనం పర్యాయపదంగా తీసుకోవచ్చు. ఇక విలన్ పాత్రలు రొటీన్. ఒకటో తరగతి పిల్లగాడుకూడా ఊహించగలడు. హీరో చేసే ధీర కార్యాలకు అడ్డుపుల్లలు వేయటం. ఇక ఫ్లాష్ బ్యాక్ లో హీరో తండ్రికీ, విలన్ కీ ఒక నేతి బీరకాయ సంబంధం. ఓ...నువ్వా...?వీడు నీ కొడుకా...?అనే ఓ డైలాగ్ పడాలి కదా.
చివర్లో ఓ భీభత్సమైన ఫైట్. హీరో ఒక్కడే. పాత కాలంలో ఉండే కాటన్ బాక్స్ లు, డ్రమ్ముల స్థానంలో..సీసాలు పెట్టుకునే ట్రే లు ఉంటాయి. విలన్లు వాటికి గుద్దుకుని చచ్చిపోతుంటారన్నమాట. చివర్లో పెట్రోల్ పోసి విలన్లకి నిప్పంటిస్తాడు...ఎన్ని సినిమాల్లోనో కదా ఈ రొటీన్ సీన్. కాకపోతే ఓ ఛేంజ్. విలన్లు అలా మంటల్లో కాలి బూడిద ఐపోటుంటే...అచ్చం అలాగే విలన్ల చేత చంపబడిన తన తల్లో తండ్రో హీరోకి గుర్తుకు వచ్చి కండ్లు చెమర్చే సీన్ ఇక్కడుండదన్నమాట. మొత్తం పేలిపోయాక హీరో మంటల్లోంచి నడుచుకుంటూ ఒస్తుంటే..ఊరి వారంతా అమాయకమో, ఆనందమో తెలియని ముఖంతో ఎదురు వస్తుంటారన్నమాట. అక్కడ సినిమా ఐపోకముందే సినిమా హాలోడు లైట్లు వేస్తాడు ఇంక లెగండ్రా సామీ అని. మనం నడుస్తూ బయటకి పోతుంటే..అప్పటిదాకా దేబ్బపు ముఖాలు కాస్తా నవ్వుతూ గెంతుతూ కనిపిస్తుంటాయి. పక్కన పేర్లు పైకి పోతుంటాయి. అదీ సినిమా లెక్క.
మహేష్ బాబు శృతీ హాసన్ జంట జస్ట్ ఆసమ్. వారిద్దరినీ చూట్టానికో సినిమా తీసినట్టుంది. తప్పితే ఇంకేమీ లేదు. మహేష్ బాబు డైలాగ్స్ కొద్దిగా లాగి చెబితే బాగుంటుంది. చాలా చోట్లసలు ఏం చెబుతున్నాడో అర్థం కాదు. అఫ్కోర్స్ ఆ సినిమాలో మనోడు ఎవరికీ అర్థం కాడనుకోండి. మంచి పెర్ఫార్మెన్స్ చేయగల విలన్లను మాత్రం ఎందుకూ ఉపయోగించుకోలేక పోయారు. రాజేంద్ర ప్రసాదు, జగపతి బాబు నటించినట్టుగా కన్పిస్తారు. తెలుగులో ఒచ్చిన ఓనమాలు సినిమాగానీ..హిందీలో ఒచ్చిన స్వదేస్ సినిమాకానీ చూసిన వారికసలిది సినిమాలాగా కనిపించదు. గ్రామం కోసం అనే కాన్సెప్ట్ తో ఒచ్చిన ఆ సినిమాలు మనల్ని ఆలోచింప జేస్తాయి. ఈ సినిమా కొంత బోర్ తో కూడిన ఎంటర్టైన్మెంటిస్తుంది. మహేష్ కోసం పోవచ్చు. శృతి కోసం పోవచ్చు. దట్స్ ఇట్.
No comments:
Post a Comment