విరించి ll   మాట్లాడుకుందాం  ll
------------------------------------------------

నేను చెప్పగానే నీవు వింటావనీ, మారిపోతావనీ
నేనెప్పటికీ అనుకోను
కానీ ఎందుకనో..
చెప్పకుండా నిస్పృహతో ఉండిపోవాలనే పట్టుదలను
ప్రతిసారీ బలవంతంగా వొదులుకుంటూనే ఉంటాను

నేను చెప్పినపుడు నీవు విన్నా విననట్టుగా ఉండిపోతుంటావు
లేదా, అదేమంత ముఖ్యం కాదన్నట్టుగా ప్రవర్తిస్తుంటావు
నాకు అత్యద్భుతమైన విషయం
నీ ముఖ కవళికల్లో అతి చిన్నవిషయంగా నీవు చూపించినపుడు
పైకి నవ్వుతూ  లోన బాధపడటం
నేనపుడపుడే నేర్చుకుంటాను
అద్భుతమని విప్పార్చిన నా కళ్ళలో
అసహనాన్ని దాచడమెంత కష్టమో తెలుసుకుంటాను.

చెప్పాలనుకున్న అంశం ఉన్నదున్నట్టుగా
నీ మనసును చేరాలంటే ఎన్ని అడ్డుగోడల్ని దాటాలో కదా...!
నా పెదవులు మాట్లాడిన మాటలూ
నీ చెవులను చేరిన మాటలూ
ఒకటే ఎందుకు కాలేవని నేనెపుడూ ఆలోచిస్తూంటాను

పెదవులకీ చెవులకీ నడుమ
భావప్రసారం సరిగా జరిగిన తరుణంలో
మన నాలుగు నేత్రాలూ తడిసిపోతుంటాయి
మాటలు కౌగిలించుకోవడం చూస్తుంటామపుడు
ఎపుడోగానీ జరగదనుకుంటానిలాగా..!

కానీ, ఎప్పటికీ మనం మాట్లాడుకుంటూనే వుందాం
ఒకరినొకరం అపార్థం చేసుకోవడానికైనా మాట్లాడుకుందాం
సమయాన్ని నింపడానికి తప్ప ఉపయోగపడని మాటలకు
ఏదో ఒక అర్థాన్ని ఇవ్వడానికైనా మాట్లాడుకుందాం...
ఔను, ఇక మనం మాట్లాడుకుందాం.

6/3/17

ఎంతగా కల లోకి గుచ్చుకున్నావో ఈ జీవితాన్ని
కలల్లో నెత్తురు కారుస్తున్నావు
పిచ్చివాడా...
కలల్లో స్వేచ్ఛ ఉందని విసిగిస్తావేం..?
ఏదీ నిద్రను దాటి రమ్మను చూద్దాం...

తలపుల కిటికీలు బార్లా తెరిచి కూచుంటావు
ప్రశ్నలెంత బలంగా వీస్తాయో...
ఒకసారి ఆనందంలో ఇంకోసారి విషాదంలో
ఒంటరిగా తడిసి ముద్దవుతావు
తల తుడుచుకోవడానికి తుండుగుడ్డ కూడా దొరకదా?

ఎపుడోమారు నీ ద్వేషానికీ కోపమొస్తుంది
కత్తిమీది రక్తపు చారికలా ఉంటుందేమో అది
కత్తులూ  వాడికి
నీ స్నేహం రుచిస్తుందా చెప్పు...

గుండెల్లోకి కత్తి దిగినా, తూటా దిగినా
బుగబుగ పొంగుకొచ్చేది నెత్తురు కాదేమో...
నరనరాన ఇంకిపోయిన నీ అలసత్వం
అయినా..నీ జీవన పోరాటంలో
కత్తులూ లేవు, తుపాకులూ లేవు
యుద్ధంమాత్రం జరుగుతూనే వుంది

నీ శత్రువెపుడూ నీకు అమూర్తమే
వాడికీ తెలుసు వాడు కనిపిస్తే చంపేస్తావని
ఓడిపోవడానికే నీయుద్ధం
ఓటమిలో మెలకువలు తెలుసుకోవడమే జీవితం

విరించిll  త్వమేవాహం ll
-------------------------------

అతడి పేరడిగాను
సాటి మనిషన్నాడతడు
ఎంతటి అద్భుతమైన పేరది...!!

తెరలు తెరలుగా
 పొరలు పొరలుగా మాట్లాడాడతడు
అంతఃపురాన్ని అరుగుమీదకు తెచ్చినట్టు

అతడపుడే బోధించాడు

హృదయానికీ లోకానికీ
ఒక్క ఛాతి ఎముకే అడ్డమనీ
హృదయానికీ మెదడుకూ
ఒక్క మనిషి ముఖమే దూరమని

కుల మతాలూ
పాప పుణ్యాలూ
పదాల పీనుగులైపోతే...
నడిచే మనిషే మనిషని.

పోతూ పోతూ  నా పేరడిగాడు
సాటిమనిషన్నాను
అద్దంలా నవ్వాడతడు.

15-1-17

విరించి ll    సంచిత గీతం  ll
--------------------------------------------

నీకు తెలియకుండానే నన్ను బాధ పెడతావ్
బాధ పడకూడదనే అనుకుంటాను నేను

ఏమీ తెలియని పసివాణ్ణని నన్నెగతాళి  చేస్తావ్
ఎందుకనో....పసివాణ్ణవుతాన్నేను

నేను గమనించలేదనుకుని
అపహాస్యాన్ని నావెనుక రహస్యంగా ఇంకొకరితో పంచుకుంటావు
గమనించనట్టే ఉండిపోతాన్నేను.

నాతో కలిసి పంచుకున్న నవ్వులన్నీ
నా వెనుక నన్ను చూసి నవ్వినపుడు కూడా
ఇదంతా స్నేహమేననుకుంటాన్నేను.

నీతో చెబుదామనుకుని ఆపేసిన మాటల్లో
నేను మాత్రమే దాగుండిపోతాసు
నీతో చెప్పి పంచుకున్న ఆ కొన్ని నవ్వుల్లో
నీవే సర్వమై వుండిపోతుంటావు.

కానీ చివరిలో
మాటకారిని కానందుకేమో...
నీముందొక స్వార్థపరుడిలా మిగిలిపోతాన్నేను

కలతల్లేని నిద్ర కోసం
అర్ధరాత్రి కొన్ని క్షణాల్ని కన్నీటితో తడుపుతున్నపుడు
నీవన్నదే నిజమనిపిస్తుంది
నేను మాటకారిని కాను
స్వార్థపరుడనని

23/2/17

Radheya Kavithwa sandarbham

ముందు తరాల రిఫరెన్సు కోసం నేటి కవిత
...................................................

గతం ఒక స్వప్నంలా గోచరిస్తుంది. మనసులో రికార్డు అయిన గతం తాలూకు ప్రతీ చిన్న అనుభవమూ మనిషిని ఏదో ఒక సమయంలో నులిపెట్టి బాధిస్తుంది. గతం తాలూకు అనుభవం ఎప్పటికీ కనులముందు నిలిస్తే బాగుంటుంది అనిపిస్తుంది. కానీ అది అవాస్తవం. ప్రస్తుతమే గతం తాలూకు అనుభూతిని పట్టుకుంటుంది. కానీ ప్రస్తుతం గతంలా మారే వేగం దాని డైనమిక్స్ ఆధారంగా మనిషి మనసు ఫ్యూచర్ షాక్ కు గురవుతుందా లేదా చెప్పవచ్చు. వేగంగా మారుతున్న పరిస్థితులు, మనుషులు ఊహా శక్తి వేగం కంటే మించిపోయినపుడు, అనుభవించే మానసిక నిష్ఫలతనే ఫ్యూచర్ షాక్ అని చెప్పవచ్చు.

 గ్రామాలలో సంస్కృతి ఒక రకంగా ఉంటే, పట్టణాల సంస్కృతి ఇంకో రకంగా ఉంటుంది. పూర్తిగా పల్లెల్లోనే జీవించే వారుగానీ, పూర్తిగా పట్టణాల్లోనే నివసించేవారుగానీ ఎటువంటి సాంస్కృతిక అఘాతానికి గురి అయ్యే అవకాశం ఉండదు. కానీ పల్లెనుండి పట్నానికి వలస వచ్చినవారు లేదా పట్నం నుండి పల్లెకు తరలిన వారు ఒక తాత్కాలికమైన సాంస్కృతిక అఘాతానికి గురౌతారు. ఇదిలా వుంటే ఒకప్పుడు పల్లెగా ఉన్న తన వూరిని చాలా కాలం తరువాత చూద్దామని వెల్లిన కవి రాధేయ తన పల్లె పల్లెలాగా లేకపోవడం చూసి ఒక అఘాతానికి గురౌతాడు. అదే ఒక కవితగా మనముందుంచుతాడు. ఒక ఆత్మాశ్రయ నష్ట భావన, ఆత్మనుండి దూరంగా జరిగిన భావన, ఒంటరితనమును అనుభవిస్తాడు. ఒక నోస్టాల్జియాలో కాసేపు సేదదీరుతాడు. ఈ లక్షణాలనన్నింటినీ ఫ్యూచర్ షాక్ అనవచ్చు. రాధేయ కవిత చదివేటపుడు మనమూ దాని బాధితులమని గుర్తించగలుగుతాం. అంత సున్నితంగా కవితలో మనసును వ్యక్తపరుస్తాడు.

నేనెక్కడికి వచ్చాను? నేనెక్కడున్నాను? అనటం ద్వారా టైం అండ్ స్పేస్ తో పూర్తిగా విడిపోయిన ఒక మనస్తత్వ స్థితిని చూపిస్తాడు. ఊరు పరాయిదైపోవడం, ఊరికి తాను పరదేశీయుణ్సైపోవడం, వాస్తవిక స్థితిలో ఇమడలేకపోవడం, ఏలియనేషన్ ని అణుభవించటమూ కనిపిస్తుంది. ఇటువంటి మనసు ఒక నిష్ఫలతను తనలోపల దర్శిస్తుంది. అందుకే అంటాడు కవి ఆత్మను కోల్పోయిన సౌందర్య వాదినని. ఇండస్ట్రియలైజేషన్, మోడర్నైజేషన్, గ్లోబలైజేషన్ ఒకదానితరువాత ఒకటి తరంగాలుగా ప్రవహిస్తూ, మనిషి ఆశించినట్టు కాకుండా ఇంకో విధంగా పల్లె స్వరూపం మారిపోతుంటే, మార్పుకు తగ్గ మానసిక సంసిద్ధతను మనిషి పొందలేనపుడు పొందే ఫ్యూచర్ షాక్ స్వరూపాన్ని కవితలా మలచటం బహుశా దాచుకోతగ్గ అద్భుతమైన సంపద కావచ్చు. సంవత్సరం నాటికి భారత దేశంలో దాదాపు యాభైఐదు శాతం ప్రజలు నగరాల్లో నివసిస్తారని లెక్కలు గట్టారు. వేగంగా నగరీకరణలు చెందుతున్న ఈ దశలో,ఈ మార్పుకు తగ్గ సంసిద్ధతను ఏర్పరచుకోని ఇప్పటి మానవుల మనోస్థితులు ఏమిటో బహుశా ముందు తరాలవారికి ఉపయోగపడుతుందేమో...

సౌందర్య రాహిత్యంలో...
                   రాధేయ

అమాయకత్వానికి
అచ్చమైన ఆకృతిలా
ఇక్కడో పల్లె పట్టు వుండాలి
ఇప్పుడు కనిపించదేమిటి?

ఈ కొండల కోనల గుండెల్లోంచీ
వడివడిగా దూకే జలపాతముండాలి
అది మా బాలమూకకు
స్నాన ఘట్టమై తపన తీర్చేది
ఇప్పుడది అదృశ్యమైపోయిందా?

ఇక్కడే ఈ చీలిన కాలిబాటలో
ఓ మాతృమూర్తి నిలబడి
తన నుదురుకు చేయి అడ్డం పెట్టుకుని
పనికోసం పట్నం వలస బోయిన
కన్న పేగు కోసం ఎదురు చూసేది
నే నా బాట మీద నడిచినప్పుడల్లా
దుమ్మురేగిన ఆమె పాద ముద్రలు
వెన్నెల చేతి కర్రల్లా
నా వెన్నంటే నడిచేవి

నేను పట్నం బస్సుదిగి
ఆ మిట్ట పల్లాల మీద నడుస్తుంటే
గొల్ల గురవయ్య కూతురు ఎదురొచ్చి
నాచేతుల్లో బరువంతా తానే మోసేది

ఆ పిల్ల రెండు భుజాల మీద
చిరిగిపోయిన ఆ చోళీ
చిగురేసిన మా స్నేహాన్ని
ఎగతాళి చేసేది
ఓ బుజ్జి మేకపిల్ల
ఆ పిల్ల పరుగుతో పోటీ పడేది
ఇప్పుడా గుడిసేదీ?
ఆ గొల్ల గురవయ్యేడీ?
ఆ మేకపిల్లా, ఆ కన్నె పిల్లా
కన్పించదేమిటి?

సాయం సంధ్య బూడిద రంగులోంచి
పొగడపూల పొదల్లోంచి
నాటి స్వాప్నిక దర్శనం
నేడు గగనమై పోయిందా?
నేనెక్కడికి వచ్చాను?
నేనెక్కడున్నాను?

ఒంటెద్దు బండిలోంచి
నగరం నాగరికతలోకి దొర్లిపోయాక
నా ఊరే నాకు పరాయిదైపోయిందా?
నేను నాఊరికే పరదేశినయ్యానా?
ఇప్పటికీ
నా శ్వాస నా పల్లెది
నా ప్రాణం మాత్రం పట్నంది
నిజం చెప్పనా...
నేనిప్పుడు
ఆత్మను కోల్పోయిన
సౌందర్య వాదిని !!

1-2-17
(కవిత్వ సందర్భం 31)

కామిడీ బిట్స్ ఆఫ్ శాతకర్ణి.

క్రిష్ బాలయ్యకు ఏమి చెప్పింటాడు....

మీరైతే ఆపకుండా కత్తి తిప్పుతనే ఉండండి, నేను రెండు మూడు యాంగిల్స్లో కేమెరాలు పెట్టుకుంటాను..
కత్తి తిప్పి తిప్పి చేయి నొప్పెడితే తొడగొట్టండి...
రెండు చేతులూ నొప్పెడితే రెండు తొడలూ కొట్టుకోండి...ఓకేనా..
కేమెరా రోలింగ్, యాక్షన్.

నీవు చాలా తెల్లగా ఉన్నావ్..అచ్చం గ్రీకు వాడిలా....నిన్ను ప్రతి యుద్ధం సీనులో చంపుతాడు మా హీరో...రక్తం కక్కుకుంటా సచ్చిపోవాలి నీవు...ఓకేనా?

గ్రీకు వీరులకు మన చావు దెబ్బ అర్థం కాకూడదు...
ప్రేక్షకులకు సినిమా అర్థం కాకూడదు.

ఉంగరం ఉండే చేతితో భుజం మీద కొడితే, కాలకూట విషం శరీరమంతా పాకుతుంది.
కాలకూట విషం ఎక్కగానే శరీరం బిగుసుకుపోతుంది. నోటినుండి నురుగు రావడాలూ, ఆ టైములో సెంటిమెంటు డైలాగులూ పాతకాలం విషయాలు. కాబట్టి ఇపుడు కొత్తగా తీద్దాం..శరీరం బిగుసుకు పోవడం, సెంటిమెంటు డైలాగులు లేకుండా, మాట పడిపోవడం పెడదాం...ఏమంటారు?.

తమలపాకుల్ని వంటి నిండా కప్పి, వాటిమీద పచ్చగడ్డి చల్లుతా వుండాలి...వాటి మీద అపుడపుడూ నూనె పోస్తూ ఉండాలి...అపుడు వంట్లోకి ఎక్కిన విషం దిగిపోతుంది.

శాతకర్ణి గురించిన కథ ప్రజలకు చెప్పటానికి ఒక వేదిక ఉండాలి. అది హరి కథో, బుర్ర కథో, ఒగ్గు కథో ఎవరికీ అర్థం కాకూడదు. పదిహేడో శతాబ్దంలో పుట్టిన కథాకలి నృత్యకారులు రెండో శతాబ్దంలోనే ఉన్నట్టుగా మనం చూపించాలి. వాల్లంతా కథాకలి నాట్య ఆహార్యంలో ఆ పాట పాడేవాడి పక్కన ఉంటారంతే...అప్పటికింకా కథాకలి పుట్టలేదని ఆ విధంగా తెలియజేస్తాం..ఓకేనా..?

అద్దంలో మనిషి ll మైఖేల్ జాక్సన్ ll
-------------------------------------------

ఒక్కసారిగా నా జీవితంలో
మార్పు వచ్చెయ్యాలని అనుకుంటాను

ఆ మార్పు ఎంతో హాయి గొల్పాలనీ,
ఎంతో విభిన్నంగా ఉండాలనీ
అన్నింటినీ సవ్యంగా చేసేయ్యాలనీ కోరుకుంటాను

ఒక మంచు కురిసే ఉదయం పూట
నా చలి కోటు కాలర్ ని పైకి లాగినపుడు
చెవిలోకి దూరే గాలి కోరుకునే మార్పే అది.

పసిపిల్లలు వీధుల్లో చేరి
పస్తులు పడుకుంటుంటే..
వారి అవసరాలని పట్టించుకోనంత
గుడ్డి వాడిలా బతికేయటానికి..
నేనెవర్ని?

వాళ్లు కోరుకునేదంతా
తమని పట్టించుకోని వేడి వేసవినీ
మూతమూసిలేని నీళ్ల బాటిల్ నీ
తోడుగా ఒక మనిషి ఆత్మనీ
అంతే కదా!!

వారంతా ఒకరినొకరు అనుసరిస్తూ
అక్కడక్కడే నడుస్తుంటారు
అచ్చం ఈ గాలి లాగే...
ఎందుకంటే ఇంటికి పోవడానికి
దాక్కోవడానికి వాళ్లకు ఏమున్నదని?

అందుకే నేను నిన్ను తెలుసుకోమంటాను
అద్దంలో కనిపించే మనిషితో నేను మొదలు పెడతాను
పద్దతులు మార్చుకోమని అతడినే మొదట అడుగుతాను
ఇంతకు మించిన స్వచ్ఛమైన సందేశమేదీ లేదంటాను
ఈ ప్రపంచం నివాస యోగ్యంగా కావాలంటే
నిన్ను నీవు మొట్టమొదట చూసుకోవాలంటాను
మార్పు నీలోనే రావాలంటాను

ఒప్పుకుంటాను
నేనొక స్వార్థ పూరితమైన ప్రేమ బాధితుడను
కానీ ఇక్కడ కొందరు ఉండడానికి ఇల్లు లేకుండా
నయా పైసా అప్పు పుట్టకుండా ఉన్నారే..
ఇది నేనేనా...
ఈ కొద్దిమంది మాత్రమే ఇలా ఒంటరిగా జీవిస్తున్నారని
నటిస్తున్నది నేనేనా..

లేలేత తొలి చిగురుకు ఐన లోతు గాయం
ఇంకెవరిదో పగిలిపోయిన హౄదయం
ఇంకొక తుడిచిపెట్టుకుపోయిన స్వప్నం
ఇవన్నీ గాలిలాగా తరలిపోతుంటాయి ఎందుకో తెలుసా.?
వాటికుండటానికి ఈ ప్రపంచంలో స్థానమెక్కడని?.
అందుకే నేను నాతో మొదలు పెడతాను
అద్దంలో కనిపించే మనిషితోనే నేను మొదలు పెడతాను
పద్దతులు మార్చుకోమని అతడినే మొదట అడుగుతాను

నీకింకా సమయముంది కాబట్టి
నీవిప్పుడే ఆ పని చేయాలి
హృదయాన్నెపుడో మూసుకున్న నీవు
ఆలోచించే నీ మనసునైతే మూసుకోలేవు కదా..!

ఆ మనిషిని
ఆ మనిషిని
ఆ మనిషిని
అద్దంలో కనిపించే ఆ మనిషిని
పద్దతులు మార్చుకోమని అడుగుతాను

నీవే నీవే నీవే
ముందుకు కదలాలి సోదరా
లే లేచి నిలబడు
లే లేచి నిలబడు
లే లేచి నిలబడు
లేచి నిలబడి నిన్ను నీవు నిలబెట్టుకో సోదరా

నీకు తెలుసు
నీకు తెలుసు
నీకు తెలుసు
ఈ మార్పేంటో నీకు తెలుసు
మార్చివేసేయ్ సోదరా..!!

(Micheal jackson " Man in the mirror" కి స్వేచ్చానువాదం.)
26-11-16